Чаго баіцца д’ябал? Інтэрв'ю з экзарцыстам

Інтэрв’ю з экзарцыстам а. Міхалам Альшэўскім аб дэманскіх фокусах, сутнасці абраду экзарцызму дэманаў і пра тое, каму на самай справе варта яго прайсці.
- Вы самі д’ябла баіцеся?
- Ужо не, але быў такі момант, калі я пачаў яго баяцца. Д’ябал ўсіх нас, простых смяротных, хоча напалохаць. Спрабаваў зрабіць гэта і са мной. Зрэшты, у маім служэнні я ўвесь час сутыкаюся з яго фокусамі - СМСкі з пагрозамі, адпраўленымі з невядомых нумароў, часцей каля трох гадзін дня або ў тры гадзіны ночы. Страшней за ўсё было, калі ён пачаў турбаваць мяне па начах. Пасля гэтых падзей, падчас аднаго з экзарцызмаў, якія я праводзіў, д’ябал пракрычаў, што даўно забіў бы мяне, калі б Яна не трымала мяне за руку: Яна - гэта значыць Дзева Марыя, таму што д’ябал баіцца Багародзіцы і не можа вымавіць Яе імя, пакуль Яна сама ці Бог яму не загадаюць зрабіць гэта. У гэты момант я адчуў цяпло ў маёй правай руцэ. І ўвесь страх, які раней мяне скоўваў, знік і больш не вяртаўся.


- Свае фокусы дэман, напэўна, «паказвае» і падчас саміх абрадаў выгнання?
- Падчас экзарцызма д’ябал матэрыялізуе з часціц паветра розныя прадметы - напрыклад, 15-сантыметровыя асколкі шкла, якія выходзяць з вуснаў таго, над кім здзяйсняецца экзарцызм. Усё гэта я альбо закопваю, або спальваю. Сатана на самой справе можа рабіць неверагодныя рэчы. Шкада толькі, што людзі хутчэй павераць у яго бірулькі, чым у вялікія цуды, якія здзяйсняе Госпад Бог. Прывяду адзін прыклад. Падчас экзарцызму над адной жанчынай, якая была звязана з рухам крышнаітаў, нам давялося спаліць яе сары. На наступны пасля спалення дзень гэта самае сары, накрахмалёнае і выпрасаванае, вісела ў шафе, а даведаліся мы яго па імені, якое было вышыта на ім. У выніку, спаліць яго канчаткова ўдалося толькі на трэці раз. Людзям лягчэй паверыць у гэтую гісторыю, чым у тое, што тая ж самая жанчына пасля вызвалення ад дэманаў праехала ўсю Польшчу з адным бакам бензіну. У яе не было грошай, і яна папрасіла Бога праз заступніцтва заснавальніка нашай кангрэгацыі а. Льва Дэона, даць ёй магчымасць вярнуцца дадому. З тым жа бакам яна ездзіла (не запраўленая!) яшчэ два ці тры месяцы - пакуль не знайшла працу. Больш за тое, у яе не было сродкаў, каб купіць балон газу для кухні, і яна падчас малітвы пачула ў сэрцы словы: калі табе трэба будзе прыгатаваць ежу - газ будзе гарэць. І ён гарэў, нягледзячы на тое, што балон быў пусты! І ўсё таму, што Бог сам хоча, каб мы ўбачылі Яго сілу!
- І ў той жа час большасць СМІ, распавядаючы пра экзарцызм, пра гэта зусім не гавораць.
- Менавіта так. У дыскусіі СМІ на тэму абрадаў выгнання дэманаў варта трохі зрушыць акцэнты. Экзарцызм - гэта не пошукі д’ябла і зла паўсюль. Гэта нават не пошукі духоўных небяспекаў, хоць мы гаворым пра гэта ў працэсе служэння вызвалення. Экзарцызм - гэта вялікі інструмент любові, з якім Касцёл выходзіць насустрач людзям, якія пакутуюць ад дэманаў. Касцёл не пакідае іх самотнымі, як Езус не пакідаў апантаных злымі духамі, пра што мы чытаем у Евангеллі. Таму сутнасць экзарцызму - дзіўнае дзеянне Бога і Яго любоў да тых, хто мае патрэбу ў вызваленні. Гэта значыць дыскурс вакол абрадаў выгнання д’ябла павінен зыходзіць з любові да апантаных, якіх, на жаль, у цяперашні час усё больш.
- Ці значыць гэта, што ўсё большая колькасць людзей ўпускаюць у сваё жыццё дэманаў? І як гэта адбываецца?
- Існуе цэлая плеяда духоўных небяспекаў, якія адкрываюць брамку дэману. Часцяком людзі нават не ўсведамляюць гэта да канца. Злы галоўным чынам абапіраецца на парушэнні першай запаведзі, гэта значыць на непаслухмянасці Богу. Гэта - найбольш частая прычына авалодання чалавека дэманам. Так адбываецца, калі ахрышчаны чалавек ігнаруе альбо зусім адмаўляецца ад сакрамэнтаў, адыходзіць ад Касцёла, адначасова ўваходзячы ў акультызм, магію, біяэнэргатэрапію, а таксама ўсходнія рэлігіі. Бывае і так, што людзі просяць дэмана даць ім здароўе або дапамагчы пры вядзенні бізнесу. Яны падпісваюць з ім своеасаблівы кантракт, а той, у сваю чаргу, хутка нагадвае ім пра сваю долю і патрабуе вярнуць доўг. Але найбольш цяжкія выпадкі ў тых, хто ўступае ў сатанінскія секты і падпісвае дагавор. Варта таксама перасцерагчы моладзь: дамову з д’яблам можна падпісаць адным клікам ў інтэрнэце. Справа ў тым, што ёсць такія гульні, у якіх патрабуецца абраць для сябе канкрэтны бок, групу і прыняць на сябе яе абязацельствы, што нярэдка звязана менавіта з падпісаннем пакта са злым. З выгляду, накшталт, усё яшчэ гульня, а на справе - цалкам канкрэтнае рашэнне чалавека.
- Не раз даводзілася чуць пра апантанасць нават у маленькіх дзяцей?
- Гэта асабліва драматычна, таму што праводзіць абрад выгнання над маленькім дзіцём вельмі няпроста. Справа ў тым, што для свайго вызвалення чалавек павінен праявіць волю да барацьбы, хацець звярнуцца да Бога. А ў дзіцяці няма разумення духоўнай барацьбы.
- А як наогул можа паўстаць падобная сітуацыя?
- Да канца гэта невядома. Калі мы гаворым пра апантанасць дзяцей ад нараджэння, прычына заўсёды ў паводзінах бацькоў або продкаў, таму што бацькі маюць права хрысціць дзіця і даручыць таксама яго Богу альбо ж у іх ёсць духоўная ўлада аддаць яго ва ўладанне дэману. Адзін з хлопчыкаў, над якім мы цяпер праводзім абрад экзарцызму, быў зачаты ў секце сатаністаў, у абрадзе рытуальнага згвалтавання, а затым быў аддадзены злому. Зрэшты, у маім служэнні я адкрываю асаблівую, звязаную з гэтым, прастору: бо здараецца, што апантаныя і вадзімыя бесамі, самі ў гэтым не вінаватыя - віна на іх бацьках або бабулях-дзядулях, якія ў свой час іх праклялі.
- Напэўна, тут варта сказаць, у чым адрозненне паміж апантанасцю і дэманскім кіраўніцтвам (вадзіцельствам)?
- Кажучы вобразна, апантанасць - гэта знаходжанне дэмана ў дадзеным чалавеку, якому ён шкодзіць знутры, часам нават пазбаўляючы самасвядомасці чалавека. Дзеянне злога духа таксама можа мець больш лёгкую форму - кіраўніцтва, калі ён перашкаджае чалавеку дакучлівымі думкамі, станамі страху ці агрэсіі, а таксама ў форме розных хвароб або боляў.
- Хто ж павінен ісці да экзарцыста і дзе яго шукаць?
- Я раю выконваць пэўны парадак. Чалавек, які сутыкаецца з уздзеяннем на яго дэмана - напрыклад, не можа ўвайсці ў храм, прыняць св. Камунію, пачуццё агіды да асвячоных прадметаў, думкі пра самагубства або блюзнерствы - павінен спачатку прыйсці да свайго пробашча або вікарыя парафіі і папрасіць аб малітве з ускладаннем рук. Часцяком такой малітвы і добрай споведзі дастаткова, каб праблема знікла. Але калі гэтага не адбудзецца, варта звярнуцца да экзарцыста. Зразумела, д’ябал паспрабуе гэтаму перашкодзіць, але ў рэшце рэшт менавіта Бог дае нам сілы.
- Вы сказалі пра ўскладанне рук. Гэта асаблівая форма малітвы?
- Так. Падкрэслю, што я маю на ўвазе ўскладанне рук святаром на галаву чалавека, над якім здзяйсняецца малітва. Я вельмі строгі ў гэтым пытанні, асабліва маючы на ўвазе падрыхтоўку суполак Абнаўлення ў Духу Святым. Мы, святары, ускладаем рукі не таму, што гэта лечыць, мы робім гэта таму, што нашы рукі былі памазаны святым алеем у дзень нашага пасвячэння ў сан святарства. Таму мы ўскладаем рукі ў імя Езуса. З іншага боку, свецкі чалавек, калі адчувае ў гэтым патрэбу, можа пакласці руку на плячо чалавеку, над якім моляцца, і гэта будзе выключна знакам падтрымкі і еднасці. Неабходна выконваць найвялікшую асцярожнасць ў тым, каму мы дазваляем пакласці руку нам на галаву ў знак малітвы. Займаючыся падрыхтоўкай для набажэнстваў у харызматычных супольнасцях, я сутыкнуўся з выпадкам, калі адзін з лідэраў суполкі аказаўся апантаным, паколькі раней быў біяэнергатэрапеўтам. Пасля свайго навяртання ён на працягу многіх гадоў ўскладаў людзям рукі на галаву, паняцця не маючы аб тым, што ў гэты момант адбываецца тое ж самае, што адбывалася ў яго тэрапеўтычным кабінеце. І спатрэбіліся абрады экзарцызму, каб ён атрымаў вызваленне.
- Вы праводзіце абрад у манастыры, у якім жывеце?
- Як правіла, так. Там у мяне ёсць спецыяльна падрыхтаваная для гэтай мэты келля. Тут я павінен патлумачыць, што адзіным экзарцыстам у кожнай епархіі з’яўляецца біскуп, які дэлегуе гэтую ўладу святарам. У мяне ёсць дэкрэт ад біскупа Кельцкай дыяцэзіі, у якой я нясу служэнне, а калі я выязджаю за яе межы - калі ўзнікае ў гэтым патрэба - я звяртаюся да лакальнага ардынарыя, просячы яго даць мне магчымасць выкарыстоўваць ўладу экзарцыста.
- А як выглядае сам абрад выгнання?
- Пачаць варта з таго, што працэс поўнага вызвалення канкрэтнага чалавека часам займае гады. Аднакратная малітва экзарцыста доўжыцца каля 2-3 гадзін, часам і даўжэй. Абрад не можа адбывацца ў прысутнасці старонніх: тое, што вытварае дэман, што ён робіць з чалавекам, над якім моляцца і які нярэдка губляе кантроль над уласным целам усё гэта можа паставіць старонняга гледача ў далікатную сітуацыю. Затое неабходна прысутнасць іншых святароў альбо падрыхтаваных для гэтага свецкіх - каб трымаць чалавека і маліцца за яго. Пры гэтым сам экзарцызм - гэта выдатная форма літургічнай малітвы. Пачынаецца ён з малітвы экзарцыста за самога сябе, пасля чаго ідзе мноства разнастайных элементаў рытуалу.
- Пералічыце хаця б некаторыя ...
- Падчас экзарцызму чытаецца Літанія да Усіх Святых. Гэта здзіўляючы момант, падчас якога дэманы выюць і енчаць, паколькі святыя сапраўды прыходзяць. Далей мы чытаем псальмы і асаблівую літанію над апантаным. Самым істотным элементам рытуалу з’яўляецца вызнанне веры, таму што ў гэты час мы выракаемся злога і вызнаем веру ў Найсвяцейшую Тройцу і ў Касцёл. Затым ідзе формула вялікага экзарцызму, урачыстага, у форме прашэнняў. Мы просім Бога вызваліць чалавека ад дэманаў. Затым, у загаднай форме, у імя ўлады дадзенай нам Касцёлам, мы загадваем дэману пакінуць чалавека. Гэтыя словы можа вымавіць толькі экзарцыст, інакш усё можа скончыцца трагічна. Экзарцыстаў беражэ ад злога духа ўлада, дадзеная ім Касцёлам, але той усё роўна спрабуе да іх дабрацца. Таксама ёсць час на падзяку, малітву, у якой мы просім Бога захаваць вызваленыя месцы, а таксама на дабраслаўленне. Часам, пасля загаднай часткі, мы ненадоўга адкладваем рытуал. Часам нават на некалькі гадзін. У гэты час пачынаецца вялікая бітва, падчас якой мы прымушаем злога духа сказаць: «Хопіць!». Для гэтага мы выкарыстоўваем асвячоныя прадметы - ваду, алей, соль, стулу святара і розныя малітвы. Гэта таксама час, каб распазнаць дэмана і зразумець, ці ў чалавеку ён яшчэ ёсць, даведацца яго імя, тое, калі ён мае намер выйсці і загадаць яму выйсці прэч, забараніўшы вяртацца.
- Што ж адбываецца ў такім выпадку з гэтымі духамі?
- Экзарцыст можа адправіць іх або ў пекла, або пад крыж Хрыста, каб Ён сам імі распарадзіўся. Часам дэманы просяць мяне дазволіць ім увайсці хоць бы ў нейкую жывёлу, каб толькі не вяртацца ў пекла. Адзін мой калега-экзарцыст паддаўся такой просьбе і паслаў іх у курэй на двары. Адразу пасля гэтага ўсе птушкі кідаліся на сетку агароджы, гінучы ад удараў.
- Вы сказалі аб тым, што размаўляеце з дэманамі. Як ён вам адказвае?
- Галасы раздаюцца з вуснаў чалавека, над якім праводзіцца абрад. Але часам некаторыя з галасоў гучаць прыкладна з вобласці страўніка. Дэманы могуць нават сварыцца паміж сабой. Я фізічна чую, што гэта галасы многіх, цалкам розных духаў, якія маюць асобу. Бес не скажа ні фразы без праклёну. Пры гэтым усё роўна, на якой мове ён гаворыць. Таму ў мяне мурашкі па скуры, калі я чую, як нехта выкарыстоўвае нецэнзурную лаянку: гэта мова дэманаў. Зразумела, гэта не абавязкова звязана з апантанасцю, але я лічу, што мы не павінны выкарыстоўваць мову, на якой кажа дэман.
- Напрыканцы я павінна, вядома ж, спытаць, як нам абараніцца ад зла ...
- Перш за ўсё, нас абараняе Бог. Таму самае галоўнае - жыць у ласцы і прымаць Святыя Сакрамэнты. Таксама нас абараняе малітва, моцы і рэліквіі святых, а таксама асвечаныя прадметы. Ёсць вельмі дакладная прымаўка: «як чорт ад ладану» або «як д’ябал ад святой вады» - а значыць, у нашых дамах асвечаная вада павінна быць і яе трэба выкарыстоўваць. Важныя і добрыя адносіны паміж людзьмі - тады не будзе сварак і рэўнасці. У той жа час, не варта баяцца таго, што нас усюды пасцерагае зло: у кожнай кніжцы, знаку, сімвале або музыцы. Зразумела, сярод іх ёсць і дэманічныя, але нельга паўсюль панічна шукаць інтрыгаў д’ябла - гэта не па-хрысціянску. У сэрцы ж варта трымаць словы апостала Паўла, які раіць нам пазбягаць усяго, на чым ляжыць хаця б цень зла.
Размаўляла Каміла Табольская

Паводле www.grodnensis.by